Organ Çocuk 

Herkese merhaba,

Başlık tuhaf gelebilir😉 Tüm kitaplar  bebek doğduğu aydan itibaren 3. ayın sonuna kadar annesinin karnında hissedermiş kendini der. Aynı şekilde anne de hala bebeği karnındaymış gibi hissedermiş.Buraya kadar herşey harika peki ya sonrası? Benim fikrime göre emzirme sürecinde de bağımlılık ister istemez devam ediyor. 

Çocuk bağımlılık kovasını doldurmaya başlarken korkularını, isteklerini daha çok dile getiriyor.Bu aslında özgürleşme süreci.Özgür bırakmak, üstüne gitmemek ve çok koruyucu olmamak lazım. Ne yazık ki özellikle Türk anneleri daha korumacı yaklaştığı için bu süreci zorlaştırıyoruz.Çocuğu sanki organı gibi gören anneler var.Herkesten, babasından bile sakınıyor.Bu ilk başta masum gibi görünse de ileride uzmanlara göre çocukta türlü psikolojik sorunlara neden oluyor.

Ben her annenin çocuğu için en iyisini düşündüğüne inanan bu yüzden de dilime kadar gelse de söylememeye çalışan bir anneyim.( bazen ben de dayanamıyorum🤷🏻‍♀️) Aynı şekilde bana annelik ahkamı kesenlere de ifrit oluyorum😀 ama tabi konuşan konuşuyor yapacak birşey yok.

Çocuklarımız bizim en değerlilerimiz, en sevdiğimiz, canımız, herşeyimiz ama organımız değil! Onların ayrı bir birey olduğunu sanırım hiç ama hiç unutmamak gerek ha bir de her çocuğun farklı olduğunu kabullenmekle başlıyor bana göre annelik 😉

Sevgiler 💕

Reklamlar